Novastar in Ancienne Belgique: Belpop-Goud

Een volbloed Belgisch artiest en performer, dat van zijn hobby zijn beroep heeft gemaakt, en daar na al die jaren nog evenveel van kan genieten. Foto: A.D.D.

© A.D.D.

Donderdagavond stond de van oorsprong Nederlandse singer-songwriter Joost Zwegers, beter bekend als Novastar op de planken van de Ancienne Belgique. Hij stelde zijn vijfde langspeler ‘In The Cold Light of Monday’ voor.

Dat hij het nog niet verleerd is. Zwegers houdt zich aan zijn ongeschreven regel, om vier jaar tussen iedere langspeler te laten. Voor ‘In The Cold Light of Monday’ trok onze Belpop-legende naar Bretagne, om zich te storten op het schrijven van zijn ondertussen vijfde langspeler.

Dat je spontaan warme kaneel-gekruide appelcider gaat slurpen, bij het horen van ‘In The Cold Light of Monday’, kan weleens aan de schrijfsessies van Joost Zwegers in het koele Bretagne liggen. De plaat zelf werd in Brighton, samen met Mike Rowe (Noel Gallagher’s Flying Birds/Oasis) opgenomen.

Betoverde blikken

Beginnen deed Zwegers in de AB helemaal solo. Enkel zijn gitaar en stem had Zwegers nodig, om een nog betere dan de studioversie, van ‘The Laines’ neer te zetten. Betoverde blikken, daalden neer over de Brusselse concertzaal. Dat de ondertussen 47-jarige Zwegers eigenlijk zijn nieuwe langspeler ‘In The Cold Light of Monday’ kwam voorstellen, belette hem niet om heel wat klassiekers te spelen. Van zijn akoestische gitaar holde hij naar zijn keyboard voor een fijne versie van ‘Millersan. Schoorvoetend kwam het tot de nok gevulde AB los van de grond.

Het nieuwe ‘Longtime’ werd onthaald, alsof het al jaren deel uitmaakt van zijn repertoire. Een fijn déjà-vu gevoel. Toen zijn band mee op het podium verscheen voor ‘Wrong’ schudde hij de Ancienne Belgique pas écht wakker. Dat Zwegers stond te trappelen om zijn publiek alles te tonen wat hij in huis had, bekende hij al vrij snel: “Je wil niet weten hoelang ik hier naar heb uitgekeken”.

Ook op het podium: Das Pop’er Reinhard Vanbergen. Hij gaf niet enkel met zijn gitaar het beste van zichzelf, tijdens single ‘Cruel Heart’ verzorgde hij zelfs een heerlijk lijntje viool. Ook op ‘Mars Needs Woman’ ruilde hij zijn gitaar in voor een voortreffelijk potje pedal steel.

O-zo-hartverwarmend vertrouwd

Dat hij in die vier jaar, zijn klok van een stem niet verloren was, konden we deze zomer op onder andere Werchter en Pukkelpop ontdekken. Eeuwige twijfelaars konden op ‘Because’ de waarheid niet meer ontkennen: de man in zijn donkerblauwe pak kan nog steeds de hoogste stemregionen aan. Dat je ‘In The Cold Light of Monday’, als een vervolg op zijn allereerste album kan zien, zei hij onlangs zelf nog. Het uptempo-duo ‘Home Is Not Home’ en ‘Holly’ klonk verfrissend, maar toch o-zo-hartverwarmend vertrouwd.

Groots klonk ‘Life Is All’, net zoals op de plaat. In ‘When the Light Go Down On The Broken Hearted’ klonken de gitaren nét iets harder dan op het album. Zowel het publiek als de band kon zich nog amper bedwingen.

Hoogtepunt: ‘The Best Is Yet To Come’

Hoogtepunt van de avond, was zoals verwacht ‘The Best Is Yet To Come’. En dat Zwegers meende wat hij zong: maf en zeemzoet tegelijk zong de hele Grote Zaal mee. Een feelgood-moment voor zowel band, als publiek. Zijn toegift, zette hij in met ‘Tommy-K-Tyson’. Stilte en rust daalde neer. ‘Kabul’ klonk door een lekkere baslijn nog net iets voller.

Afsluiter ‘Caramia’ deed Zwegers, voor het laatst helemaal los gaan. Een volbloed Belgische artiest en performer, dat van zijn hobby zijn beroep heeft gemaakt, en daar na al die jaren nog evenveel van kan genieten. Geslaagd. Punt uit.

 

Setlist: 

  • The Laines
  • Millersan
  • Longtime
  • Wrong
  • Word’s Out
  • Because
  • Mars Need Woman
  • Tunnelvision
  • Lost And Blown Away
  • When The Light Go Down
  • Cruel Heart
  • Life Is All
  • Holly
  • Closer To You
  • Never Back Down
  • Home Is Not Home
  • The Best Is Yet To Come
  • Tommy-K-Tyson
  • Kabul
  • Caramia
Volg voor meer
Abonneren op
Abonneren op
guest